من و تو با لب تشنه تن خسته
لب یک چشمه رسیدیم
پیش رومون آب زمزم
سوختیم اما قطره ای هم نچشیدیم

من همیشه با تو از روزای آفتابی می گفتم
بهترین ترانه رو با صدای تو می شنفتم
تک سوار تو رسیده
در بیا از کوه سپیده
کی به جز من
برات از عاشقی گفته
کی به جز من
همه حرفاتو شنفته
دلتو بزن به دریا
بگذر از طلوع فردا
سفر ما از غروب تا به غروبه
اولین همسفرم اهل جنوبه

من و تو با لب تشنه تن خسته
لب یک چشمه رسیدیم
پیش رومون آب زمزم
سوختیم اما قطره ای هم نچشیدیم ..

عاشقیم ما عاشق
تنهایی تلخ شبونه
عاشقیم ما عاشق
اشکای گرم عاشقونه

من و تو با لب تشنه تن خسته
لب یک چشمه رسیدیم
پیش رومون آب زمزم
سوختیم اما قطره ای هم نچشیدیم

شبم از حادثه زخمی
رنگ لاله صبح صادق
همه ی آدمای دنیا بسیجن
دشمنانه واسه فتح قلب عاشق
رنگ آفتاب هم پریده
آخرین لحظه رسیده
سهم ما همینه که جدا بمونیم
پر فریاد اما بی صدا بمونیم

هر انسانی یک بار،

برای رسیدن به یک نفر،

دیر میکند...

و پس از آن،

برای رسیدن به کسان دیگر،

عجله ای نمی کند...

درد، مرا انتخاب کرد
من، تو را
تو، رفتن را

تو اگر می خواهی 

برو شهرها را فتح کن

اما من

آدم ها را فتح می کنم

باید رفت

و این لغت رفتن

چقدر سخت است

کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود

و انسان با نخستین درد. 
.
.
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

احمد شاملو

بهار از راه رسید...

و بی تو زندگی من در پاییز توقف کرده است...

بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان

مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند

در دنیا،
دو نابینا هست.
یکی تـو،
که عاشق شدنم را نمی بینی،
یکی من،
که به جز تو کسی را نمی بینم...!

 چرا منو دید می زنی؟
- چون دوستت دارم، راست می گم.
- چی میخوای؟
- نمیدونم.
- میخوای منو ببوسی؟

- نه ...

آدم‌ها ذرّه ذرّه محو می‌‌شوند، آرام.. بی‌ صدا.. و تدریجی‌

همان آدم‌هایی‌ که هر از گاهی پیغام کوچکی برایت میفرستند، بی‌ هیچ
انتظار جوابی‌، فقط برایِ آنکه بگویند هنوز هستند؛ برای آنکه بگویند هنوز
هستی‌ و هنوز برای آنها مهم ترینی..

همان آدم‌هایی‌ که روزِ تولد تو یادشان نمی‌رود. همان‌هایی‌ که فراموش
می‌‌کنند که تو هر روز خدا آنها را فراموش کرده ای. همان‌هایی‌ که برایت
بهترین آرزو‌ها را دارند و می‌دانند در آرزو‌های بزرگِ تو کوچکترین جایی‌
ندارند.....
همان آدم‌هایی‌ که همین گوشه کنار‌ها هستند برای وقتی‌ که دل‌ تو پر درد
می‌‌شود و چشمان تو پر اشک. که ناگهان از هیچ کجا پیدای شان می‌‌شود، در
آغوشت می‌‌گیرند و می‌‌گذراند غمِ دنیا را رویِ شانه‌های شان خالی‌ کنی‌.
همان‌هایی‌ که لحظه‌ای پس از آرامشت، در هیچ کجای دنیای تو گم می‌‌شوند و
تو هرگز نمی‌‌بینی‌، سینه ی سنگین از غمِ دنیا را با خود به کجا
می‌‌برند....

همان آدم‌هایی‌ که آنقدر در ندیدن شان غرق شده‌ای که نابود شدن
لحظه‌هایشان را و لحظه لحظه نابود شدن شان را در کنار خودت نمی‌‌بینی‌...
همان‌هایی‌ که در خاموشیِ غم انگیز خود، از صمیمِ قلب به جایِ چشمان تو
می‌‌گریند، روزی که بفهمی چقدر برای همه چیز دیر شده است.

بی تو اما

به چه حالی

من از آن کوچه گذشتم...

;Modern Talking

Let me rock you, let me roll you

ای یار

ای یگانه ترین یار

چه ابرهای سیاهی

در انتظار روز میهمانی خورشیدند...

انگشتت را
هرجای نقشه خواستی بگذار
فرقی نمی کند

تنهایی من
عمیق ترین جای جهان است
و انگشتان تو هیچ وقت
به عمق فاجعه پی نخواهند برد

بوی شکوفه‌های گیلاس
انبه‌های طلایی
خاک باران خورده
و بوی تن تو
با این‌ها می‌توان چهارفصل زندگی کرد